Winkelwagen

Les 35: Socialistisch realisme

Introductie

Het fundament voor het socialistisch realisme werd gelegd door de Duitse econoom en filosoof Karl Marx. In zijn boek ‘Het Kapitaal’, dat hij in 1867 publiceerde, formuleerde hij de beginselen van het marxisme. Volgens hem moest de arbeidersklasse in opstand komen tegen de bourgeoisie, de bezittende klasse. Dit kon volgens Marx alleen via een revolutie tegen de machthebbers.
Vanaf het moment dat Vladimir Lenin, na de door Marx gewenste revolutie in 1917, het communisme invoerde in Rusland, begon de communistische regering met het stimuleren van kunst die voor iedereen begrijpelijk moest zijn.

Een bronzen beeld van Vladimir Iljitsj Lenin (1870-1924), de eerste premier van de Sovjet-Unie. Het beeld is in Sint-Petersburg vervaardigd en is een goed voorbeeld van de beeldhouwkunst tijdens het socialistisch realisme.
Afbeelding: Een beeld van Vladimir Iljitsj Lenin (1870-1924), de eerste premier van de Sovjet-Unie. Het beeld is in Sint-Petersburg vervaardigd en is een goed voorbeeld van de beeldhouwkunst, in dit geval een gegoten beeld (plastiek), tijdens het socialistisch realisme.
Locatie: Dit beeld van Lenin komt uit de Russische stad Sint-Petersburg en maakt deel uit van de collectie van de Gooise Galerie. ©Ronnie Rokebrand.

De Georgiër Jozef Stalin had echter zijn eigen interpretatie van deze kunstvorm. Niet lang nadat Stalin in 1920 in de Sovjet-Unie aan de macht kwam, was er geen sprake meer van stimuleren, maar van dicteren. In 1934 hield de Oekraïner Andrei Zhdanov, een vooraanstaand lid van de Communistische Partij, een toespraak waarin hij aangaf dat het socialistisch realisme de enige geschikte kunstvorm voor de Sovjet-Unie was. Vanaf dat moment was de abstracte kunst verboden en werd het socialistisch realisme de enige toegestane kunstvorm in Rusland. De gewone kunst veranderde in propagandakunst. De vaste regels waar kunstenaars zich aan dienden te houden, golden niet alleen voor schilders en beeldhouwers, maar ook voor schrijvers, dichters, componisten en architecten. Als je deze regels terzijde schoof, liep je het risico om te verdwijnen in een straf- of werkkamp.

Socialistisch realistisch portret van Jozef Stalin in 1934, van de Oekraïens-Russische kunstschilder Isaak Brodsky
Afbeelding: Socialistisch realistisch staatsportret van Jozef Stalin, uit 1934, van de Oekraïens-Russische kunstschilder Isaak Brodski. Dit portret markeert het begin van de persoonsverheerlijking die deel uitmaakte van het socialistisch realisme. Stalin staat centraal in de compositie, tegen een rode achtergrond, de kleur van het socialisme. Isaak Brodski schilderde veel iconische portretten van regeringsleiders van de Sovjet-Unie uit de beginjaren van de Russische Revolutie.
Locatie: Het staatsportret van Stalin is in het bezit van het Staatsmuseum en tentoonstellingscentrum ROSIZO, een instelling van het Ministerie van Cultuur van de Russische Federatie. Deze instelling is gevestigd in het landgoed Turgenevy-Botkiny, gelegen aan de Ostozhenka-straat 37 in Moskou. Kopieën van dit staatsportret hingen in scholen, kazernes, kantoren, publieke gebouwen en staatsboerderijen.

Het doel van het socialistisch realisme was dat gewone mensen, zoals arbeiders, boeren en matrozen, zich in de kunst konden herkennen. Veel van hen konden lezen noch schrijven, dus het was van groot belang om de idealen van het socialisme op een positieve manier aan het volk te tonen. In de praktijk hield dit in dat men via de kunst de ideale socialistische staat aan de mensen liet zien, een gewenste situatie die men via hard werken snel zou bereiken.

Meisje op een tabaksplantage, uit 1930 van Ilya Mashkov
Afbeelding: ‘Meisje op een tabaksplantage’, uit 1930, van de kunstschilder Ilya Mashkov (1881-1944). Het schilderij toont een gezonde vrouw die hard werkt op een tabaksplantage, een voorbeeld van de gewenste kunst binnen het socialistisch realisme.
Locatie: Dit olieverfschilderij van Ilya Mashkov hangt in het Mashkov Museum voor Schone Kunsten, het voormalige Museum voor Schone Kunsten van Volgograd, gelegen op 21 VI Lenin Avenue in de Russische stad Volgograd.

De constructivisten en hun propaganda posters

Deze ideale maatschappij werd verkondigd via propaganda posters, vaak ontworpen door constructivisten. Deze posters werden met miljoenen verspreid en trokken de aandacht van de merendeels analfabetische bevolking. Tussen 1917 en 1920 was het constructivisme de officiële kunst van de Russische revolutie en had het veel invloed op de kunstenaars van die tijd. Zij streefden naar het maken van kunst met een sociaal nut, die aansloot bij de denk- en leefwereld van gewone mensen. De Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (USSR) moest verenigd worden tot één staat, en de vormentaal van het constructivisme speelde daarbij een belangrijke rol.

Vladimir Tatlin en het Monument voor de Derde Internationale

Een bekende constructivist was de Oekraïner Vladimir Tatlin (1885-1953). Hij ontwierp in 1919 een beroemd model voor het Monument voor de Derde Internationale in Moskou, ook bekend als de Tatlintoren. De toren zou met een hoogte van 500 meter aanzienlijk groter worden dan de Eiffeltoren in Parijs en moest de thuisbasis worden van de communistische partij van Rusland. Het model van dit dynamische gebouw met zijn vele glazen ramen toonde de technologische vooruitgang van het land. Helaas waren de kosten om dit gebouw te construeren zo hoog dat het nooit werd gebouwd. Toch was het ontwerp revolutionair. Het bestond uit drie blokken die Tatlin als een dubbele helix, vergelijkbaar met een schroefdraad, boven elkaar plaatste. Ieder blok draaide om zijn as: het onderste maakte een volledige draai in een jaar, het middelste in 30 dagen, en het bovenste in slechts een dag.

De Tatlintoren van Vladimir Tatlin uit 1919. Het werd ontworpen als het Monument voor de Derde Internationale.
Afbeelding: Het model voor de Tatlintoren van Vladimir Tatlin uit 1919, ontworpen als het Monument voor de Derde Internationale. Het is een goed voorbeeld van constructivistische architectuur.
Locatie: Deze foto werd in 1921 in Sint-Petersburg gemaakt door de Russische fotograaf Nikolai Punin (1888-1953).

De constructivisten waren laaiend enthousiast over de vele mogelijkheden die de ontwikkeling van Rusland van een landbouwstaat in een industriële staat bood. Men dacht dat men door middel van machines snel alle sociale problemen kon oplossen. Dit bleek uiteindelijk niet meer dan een utopie.
 Socialistisch realistische muurschilderingen in de Oekraïense hoofdstad Kiev.
Afbeelding: Socialistisch realistische muurschilderingen op de zijkant van een woonflat in het centrum van Kiev. Locatie: Deze muurschilderingen bevinden zich in de Oekraïense hoofdstad Kiev. ©Ronnie Rokebrand.

De belangrijkste onderwerpen in de socialistische realistische kunst

In het socialistisch realisme verbeeldden kunstenaars de belangrijkste thema’s van de Sovjetkunst, waaronder de successen van de snel groeiende industriële productie en de triomfen in de landbouw. Daarnaast waren samen sporten, het ideale gezin, de verheerlijking van de leider, een geïdealiseerd beeld van de werkende vrouw en militaire overwinningen terugkerende onderwerpen die de leiders van de Sovjet-Unie in de nieuwe kunst wilden zien.

De Baltische staten bevrijdt, uit 1944. De kunstenaar is onbekend.
Afbeelding: ‘De Baltische staten bevrijd van de Duitsers’, een propagandaposter uit 1944. De kunstenaar is niet bekend.

De toekomst leek voor de mensen stralend, maar de werkelijkheid was helaas anders. Toch bleef het socialistisch realisme de toonaangevende kunststroming in de Sovjet-Unie. Sinds het aantreden van Nikita Chroesjtsjov als partijleider in 1953 werden mondjesmaat afwijkende kunstvormen toegestaan. Het socialistisch realisme werd na de Tweede Wereldoorlog, voor kortere of langere tijd, ook de dominante kunststroming in de Oostbloklanden, China, Noord-Vietnam, Cambodja en Noord-Korea.

De schilderkunst voor arbeiders en boeren

Het doel van de schilderkunst was dat deze door arbeiders en boeren gezien en begrepen werd. Daarom maakten kunstschilders en beeldhouwers reusachtige kunstwerken die men ophing in overheidsgebouwen, fabrieken, kantoren en andere openbare gebouwen. Uit gewone mensen creëerde de overheid helden die als voorbeeld dienden voor de man en vrouw in de straat. Lenin en Stalin verschenen als het middelpunt van de composities van kunstschilders, net als later Mao Zedong in China en Kim Il-sung in Noord-Korea.

Vladimir Lenin in Smolny, van Isaak Brodski. Dit schilderij hangt in het State Tretyakov Gallery in de Russische hoofdstad Moskou.
Afbeelding: ‘Vladimir Lenin in Smolny’, van Isaak Brodski. Hij schilderde dit kunstwerk in 1930; zes jaar na Lenin zijn overlijden.
Locatie: Dit schilderij hangt in de State Tretyakov Gallery, een kunstmuseum ten zuiden van het Kremlin aan de Lavrushinsky Peryulok 10 in de Russische hoofdstad Moskou.

De kunstschilderingen en affiches toonden vrolijk lachende arbeiders in de fabrieken, trots marcherende soldaten op de pleinen en in de brede straten, en zingende boeren en boerinnen op het land. Het was het geïdealiseerde toekomstbeeld van de maatschappij; de bestaande armoede in de steden en op het platteland werd nergens getoond.

We zullen aan de missie van de commissie voldoen!, van de Igor B. Berezovsky uit 1957.
Afbeelding: ‘Wij zullen aan de missie van de commissie voldoen!’ Dit affiche is in 1956 gemaakt in een oplage van 100.000 stuks. Op de afbeelding staan, van links naar rechts, een boerin met graan in haar handen, een fabrieksarbeider met een lasbril, een fabrieksarbeidster en een soldaat met een geweer. Samen werken zij aan de doelen die op de achtergrond, op de kaart van de toenmalige Sovjet-Unie, staan aangegeven met fabrieken, graansilo’s en krachtcentrales. Onderaan staan de kranen in de haven.

Het is duidelijk dat er in deze context geen ruimte was voor experimenten in de kunst. De regels voor de juiste kunst lagen vast. Toch kunnen we het socialistisch realisme een vernieuwende kunst noemen. Voor de intrede van de socialistische kunst sierden de aristocraten de afbeeldingen op de schilderijen, nu waren het boeren en arbeiders. Bovendien waren de mythologische voorstellingen, die in het prerevolutionaire tijdperk in Rusland populair waren, ingeruild voor realistische taferelen in de fabrieken en op het platteland. Een belangrijk schilder in deze kunststroming was de Oekraïner Isaak Brodski (1883-1939).

Wasvrouwen, van de socialistisch realistische kunstschilder Isaak Brodsky. Het hangt in het Nationale Museum in Warschau.
Afbeelding: ‘Wasvrouwen’, een schilderij uit het eerste kwart van de 20ste eeuw, van de Oekraïner Isaak Brodski. Hij verbeeldde met het schilderij de wasvrouwen het gewone leven van de Rus in geïdealiseerde omstandigheden. In dezelfde sfeer schilderde hij gebeurtenissen rondom de Russische Revolutie. Hij verzamelde ook veel schilderijen van andere kunstenaars. U kunt deze bezichtigen in zijn voormalige woning in Sint-Petersburg. Zijn huis fungeert tegenwoordig als het Nationale Isaak Brodski Museum.
Locatie: Dit schilderij van Isaak Brodski bevindt zich in het Nationaal Museum van Warschau op de Jeruzalemlaan 3 (al. Jerozolimskie 3) in de gelijknamige Poolse hoofdstad.

De fotografie in het socialistisch realisme

Niet alleen schilderijen, muurschilderingen, beeldhouwwerken, literatuur en muziek werden beïnvloed door het socialistisch realisme. Ook de fotografie werd gebruikt om het verhaal van de revolutie en het toekomstige welzijn begrijpelijk onder de aandacht van de bevolking te brengen. Dat de leiders van een land daarbij een belangrijke rol speelden, was in die tijd voor iedereen duidelijk.

Josef Stalin en Nikita Chroesjtsjov rond 1930 tijdens een bezoek aan een staatsboerderij.
Afbeelding: Jozef Stalin (rechts; 1878-1953) en Nikita Chroetsjov (links, met een pet op; 1894-1971), de opvolger van Stalin als partijleider, rond het jaar 1938. Zij bezochten een kolchoz, een collectieve landbouwboerderij. De afbeelding straalt uit dat zij mannen van en voor het volk zijn.
Locatie: Wie het origineel van deze afbeelding in bezit heeft, is niet bekend. Ook de maker van deze foto is onbekend.

De socialistische realiteit moest op een juiste wijze onder de aandacht van boeren en arbeiders worden gebracht. De getoonde kunst moest ook positief zijn en optimisme voor de toekomst uitstralen.

Werken op het platteland van Noord-Vietnam, en foto in de sfeer van het socialistisch realisme.
Afbeelding: De boeren werken hard op het platteland van Noord-Vietnam. Het geeft een positief en geïdealiseerd beeld van de toekomst, zoals gebruikelijk was in het socialistisch realisme. 
Locatie: Deze foto hangt in het museum bij het Vinh Moc-tunnelcomplex bij het dorp Vinh Thach (Vinh Linh District) in de provincie Quang Trị in Vietnam.

Men wilde opgetogen verhalen vertellen met gewone mensen als helden in de hoofdrol. De fotografie was voor dit doel zeer geschikt. 
 Heldenfoto van de boeren en boerinnen die als soldaten in het Noord Vietnamese leger die tegen de VS vochten bij de Vo Chin tunnels.
Afbeelding: Heldenfoto van de boeren en boerinnen die als soldaten in het Noord-Vietnamese leger tegen de VS vochten bij de Vinh Moc-tunnels. Op deze foto nemen ze twee Amerikaanse soldaten gevangen.
Locatie: Deze foto hangt in het museum bij het Vinh Moc-tunnelcomplex bij het dorp Vinh Thach in Vietnam.

Sommige helden kregen een eigen rol in de geschiedenis. De meesten onder ons kennen het levensverhaal van Ernesto Guevara, beter bekend als Che Guevara (1928-1967). Hij was een Argentijns marxistisch revolutionair, arts en Cubaans guerrillaleider die het uiteindelijk in Cuba tot minister van Industrie bracht.

Che Guevara tijdens een begravenis in 1960. Het werd de beroemdste fot van deze revolutionair.
Afbeelding: Een beroemde foto van de 32-jarige Che Guevara tijdens de begrafenis op 5 maart 1960 van de slachtoffers van de explosie in La Coubre, veroorzaakt door saboteurs. Dit portret van Che Guevara heeft een iconische status. Het is de meest gereproduceerde foto in de geschiedenis van de fotografie en een van de meest representatieve beelden van de 20e eeuw.
Locatie: Deze foto van Che Guevara werd gemaakt door Alberto Díaz Gutiérrez, beter bekend onder zijn artiestennaam Alberto Korda (1928-2001), een bekende Cubaanse fotograaf. Hij maakte veel foto’s van Che Guevara en Fidel Castro. Deze foto hangt in het Museo Che Guevara in de Cubaanse hoofdstad Havana.

Socialistisch idealisme in China

Onder invloed van de ideeën van Confucius heeft de Chinese politieke cultuur duizenden jaren gebruikgemaakt van de Chinese kunst om hun verhaal van rust en orde aan de inwoners van het keizerrijk te vertellen. De mensen moesten in hun leven correct handelen en juist denken. Men ging ervan uit, en waarschijnlijk terecht, dat als je de inwoners van China uitlegde en liet zien hoe zij zich dienden te gedragen, dat de mensen dat gedrag ook gingen vertonen. Geen wonder dat de machthebbers gebruikmaakten van de schilderkunst, de beeldhouwkunst, de architectuur, de muziek en de literatuur om hun denkbeelden van goed en kwaad aan hen uit te leggen.
Vanaf het moment dat Mao Zedong (1893-1976) in 1949 met zijn Chinese Communistische Partij, de CCP, de Volksrepubliek China vestigde, bleef dit gebruik van de kunsten in zwang. Sterker nog, Mao maakte, net als Jozef Stalin in de Sovjet-Unie, veel gebruik van propagandakunst om zijn communistische idealen te vertalen naar het gewone volk dat kon lezen noch schrijven.

Mao Tse-Tung spreekt op 6 december 1944, als voorzitter van de communistische partij, zijn volgers toe.
Afbeelding: Mao Zedong (Mao Tse-Tung) spreekt op 6 december 1944, als voorzitter van de communistische partij, zijn volgers toe. De afbeelding combineert in één compositie Mao als de leider van de partij die zijn volgers toespreekt, met op de achtergrond een Chinees dorp aan de voet van de bergen. Via deze foto portretteerde Mao Zedong zich als de leider van het gewone volk.
Locatie: Deze foto maakt deel uit van de collectie van de Franklin D. Roosevelt Presidential Library and Museum (National Archives and Records Administration), gelegen op het terrein van Springwood, het voormalige landgoed van de familie Roosevelt in Hyde Park, een stadje in Dutchess County in New York (VS).

De propagandakunst vond men zelfs op gebruiksvoorwerpen terug, zoals op horloges. Mao Zedong sprak in zijn tijd niet over socialistisch realisme, maar noemde zijn propagandakunst socialistisch idealisme.

Een horloge met het portret van Mao Zedong. Het horloge is gemaakt in Beijing.
Afbeelding:Een Chinees horloge met daarop de beeltenis van partijleider Mao Zedong. 
Locatie: Dit horloge komt uit de Chinese hoofdstad Beijing en maakt deel uit van de collectie van de Gooise Galerie. ©Ronnie Rokebrand.

De kunstenaars waren volledig onder controle van de communistische staat en moesten propagandaposters gaan maken om de bevolking te onderwijzen. Het voordeel van deze propagandaposters was dat deze gemakkelijk gedrukt konden worden en daarna verspreidt tot in de uiterste hoekjes van de immens grote Volksrepubliek China. Bijna ieder gezin had wel een propagandaposter in huis hangen. Dat was geen wonder, want er was bijna geen andere kunst verkrijgbaar.

Een Chinese politieke poster, met afgebeeld een Chinese typist.. Deze propagandaposter is in maart 1956 op de markt gebracht.
AfbeeldingEen Chinese propagandaposter met daarop een Chinese typist aan het werk met daaronder de tekst: “Hoeveel werk het ook is om het vijfjarenplan te voltooien en niet te laten mislukken, al dat werk is glorieus!” Op de achtergrond zien we een poster met een afbeelding van Mao die vanaf een heuvel uitkijkt over het land. Dit affiche is in maart 1956 gedrukt en verspreid.

Socialistisch realisme in andere landen

In veel communistisch georiënteerde landen vind je het socialistisch realisme terug. Dat is alleszins begrijpelijk, want het ontstond in Rusland, waarna het door de Chinese autoriteiten werd overgenomen. Nieuwe communistische landen stonden onder invloed van een van deze landen en namen als gevolg daarvan ook de propagandakunst over.

Propagandaposters in het huidige Vietnam.
Afbeelding: In het huidige Vietnam vind je nog veel sporen van het socialistisch realisme, zoals de propagandaposter op de afbeelding laat zien. ©Ronnie Rokebrand.

Afbeelding bovenaan deze pagina: Dit monumentale bas-reliëf, het zogenoemde Monument voor de Helden van de Grote Patriottische Oorlog, met daarboven de Oekraïense vlag, staat in de open lucht in het Nationaal Museum van de Geschiedenis van Oekraïne in de Tweede Wereldoorlog.
Locatie: Het Nationaal Museum van de Geschiedenis van Oekraïne in de Tweede Wereldoorlog bevindt zich aan de Ivan Mazepa Straat 44 in de Oekraïense hoofdstad Kiev. Het museum is van verre herkenbaar aan het reusachtige, 102 meter hoge Moederlandmonument dat het museum siert. ©Ronnie Rokebrand.

Mijn naam is Vladimir Lenin. Ik ben geboren in 1870 in Rusland en overleden in 1924. Men herinnert zich mij vooral als een Russische revolutionair, politicus en politieke theoreticus. De Bolsjewistische Partij, waar ik de leider van was, speelde een cruciale rol in de Russische Revolutie van 1917, die leidde tot de val van het Tsaristische regime en de oprichting van de Sovjet-Unie.

Samenvatting socialistisch realisme door Vladimir Lenin

“Mijn naam is Vladimir Lenin. Ik ben geboren in 1870 in Rusland en overleden in 1924. Men herinnert zich mij vooral als een Russische revolutionair, politicus en politiek theoreticus. De Bolsjewistische Partij, waar ik de leider van was, speelde een cruciale rol in de Russische Revolutie van 1917, die leidde tot de val van het Tsaristische regime en de oprichting van de Sovjet-Unie. Daarmee werd ik een van de meest invloedrijke figuren van de 20ste eeuw. Er wordt in uw tijd best veel over mij geschreven en geoordeeld. U moet echter niet vergeten dat ik in een andere tijd leefde, waar de toenmalige tsaar een schrikbewind voerde en onder meer mijn broer liet vermoorden. Ik vond dat je alleen via een dictatuur de oude machthebbers onder de duim kon houden en de positie van boeren en arbeiders kon verbeteren. Wel schrok ik van de vele mensenrechten die mijn opvolgers schonden. Al kijk ik als Oost-Europeaan echt anders aan tegen de werkelijkheid, dan mensen in het Westen. Op deze plek geef ik een samenvatting van de les over het socialistisch realisme die u zojuist heeft gevolgd. Het socialistisch realisme, een kunststroming gedomineerd door de ideologieën van Karl Marx en het communisme, vond zijn oorsprong in de postrevolutionaire Sovjet-Unie. Onder leiding van leiders als mijzelf en later de Georgiër Stalin, evolueerde de kunst van stimulatie naar dictatie, waarbij het socialistisch realisme in 1934 door de Oekraïner Andrei Zhdanov als de enige toegestane kunstvorm in de Sovjet-Unie werd verklaard. Dit betekende het verbod op abstracte kunst en de transformatie van gewone kunst naar propagandakunst. Het primaire doel van het socialistisch realisme was het afbeelden van gewone mensen, zoals arbeiders, boeren en matrozen, op een manier die hun dagelijkse realiteit en socialistische idealen weerspiegelden. Kunstwerken toonden vaak een geïdealiseerde versie van de socialistische staat, waarbij hard werken snel tot een betere toekomst zou leiden. In deze periode waren constructivisten belangrijk in het verspreiden van de idealen van het socialisme door middel van propaganda posters. Vladimir Tatlin's ontwerp voor het Monument voor de Derde Internationale is een bekend voorbeeld van het constructivisme, hoewel het nooit werd gebouwd. De belangrijkste thema's in het socialistisch realisme waren de successen van industriële productie en landbouw, de verheerlijking van de leider, ideale gezinsbeelden, en de werkende vrouw. Deze kunstvorm dicteerde strikte regels en liet geen ruimte voor experimenten, en transformeerde gewone mensen in helden. Men zette ook fotografie in als een middel om de socialistische realiteit op een begrijpelijke manier te communiceren, waarbij gewone mensen als helden werden afgebeeld. Dit fenomeen was niet alleen beperkt tot de Sovjet-Unie, maar verspreidde zich ook naar andere communistische landen zoals China, waar Mao Zedong de kunst gebruikte voor zijn socialistisch idealisme. Het socialistisch realisme bleef de dominante kunststroming in de Sovjet-Unie tot de versoepelingen onder Nikita Chroesjtsjov en werd ook overgenomen door andere communistische landen. In deze landen werd de kunst gebruikt om de idealen van het communisme uit te dragen en te verankeren in de maatschappij.”

 

Uit de verstrekte informatie over het socialistisch realisme zijn vijf oefenvragen gedestilleerd met de bijhorende antwoorden:

Oefenvragen

  1. Hoe definieerde Jozef Stalin het socialistisch realisme in de Sovjet-Unie?
  2. Wat was het doel van de kunst in het socialistisch realisme volgens de communistische regering?
  3. Wat was de invloed van het constructivisme op het socialistisch realisme?
  4. Hoe gebruikte Mao Zedong de kunst in China om zijn communistische idealen te communiceren?
  5. Hoe werd het socialistisch realisme in de praktijk toegepast in de kunstwerken?

 

Antwoorden

  1. Jozef Stalin dicteerde dat het socialistisch realisme de enige geschikte kunstvorm voor de Sovjet-Unie was, waarbij abstracte kunst verboden werd en het socialistisch realisme de enige toegestane kunstvorm werd.
  2. Het doel van de kunst in het socialistisch realisme was om idealen van het socialisme op een positieve manier aan het volk te tonen, vooral aan arbeiders, boeren en matrozen die zich in de kunst konden herkennen.
  3. Constructivisten zoals Vladimir Tatlin droegen bij aan de ontwikkeling van het socialistisch realisme door hun focus op kunst met een sociaal nut, die aansloot bij de denk- en leefwereld van gewone mensen en die de eenheid van de USSR bevorderde.
  4. Mao Zedong gebruikte propagandakunst, die hij socialistisch idealisme noemde, om zijn communistische idealen te vertalen naar de gewone bevolking die vaak niet kon lezen of schrijven.
  5. In de praktijk hield het socialistisch realisme in dat men via kunst de ideale socialistische staat aan de mensen liet zien door middel van grote kunstwerken in overheidsgebouwen en andere openbare ruimtes, met thema’s zoals industriële vooruitgang en grootschalige landbouwprojecten, sport, het ideale gezin, en militaire overwinningen.

Delen:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
Dit monument maakt deel uit van het Nationaal Museum van de Geschiedenis van Oekraïne in de Tweede Wereldoorlog.

Inhoudsopgave

Copyright © 2022. All Rights Reserved

error: Content is protected !!

Deze website maakt gebruik van cookies om ervoor te zorgen dat u de beste ervaring op onze website krijgt.